Pregnancy and Infant Loss Remembrance Day

‘Is het je eerste?’

Het heeft iets schrijnends, hoe men in de loop van het leven mijlpalen en dieptepunten verzamelt – een agenda die gevuld raakt met verjaardagen en jubilea, maar ook met sterfdagen, herinnerings- en bewustwordingsdagen. Afgelopen vrijdag, 12 oktober, was het Wereldreumadag. Daar sta ik altijd even bij stil, het is een dag waarop ik van mezelf mag zeuren over mijn ziekte, terwijl ik daar normaal, op al die andere dagen, strenger in ben. 12 oktober mag ik even helemaal patiënt zijn en deel ik digitale boksen met andere patiënten. Soms heb ik, hebben zij, wij, dat nodig.
Vandaag, 15 oktober, is er iets nieuws bijgekomen in de agenda: de internationale dag van kinder-, geboorte- en zwangerschapsverlies.

Nee, dit is niet mijn eerste. Vragen vind ik nooit erg, maar soms overvallen ze me en ben ik niet in staat om te vertellen dat ik januari 2018 moeder werd van een meisje dat niet kon blijven. Ja, zwanger zijn is fantastisch en ondertussen ben ik bang (en voel ik me schuldig).
Als ik in een winkel sta en een meisje van negentien, twintig, wijst enthousiast naar mijn buik kan ik het niet altijd over mijn hart verkrijgen om te zeggen dat ik een kindje in de hemel heb (en voel ik me schuldig).
Soms zeg ik dat het eerder is misgegaan en dat dit de eerste is die, voor zover we nu weten, zonder afwijkingen geboren zal worden (en voel ik me schuldig).
Over het afbreken van de vorige zwangerschap voel ik me nooit schuldig. Ik werd moeder door mijn eerstgeborene te beschermen.

Toevallig valt deze dag op de laatste stenen van een pad naar een andere grens. Nog een week, anderhalf, en ik ben mijn vorige zwangerschap ‘voorbij’. Strikt genomen is dit mijn derde zwangerschap. In maart 2019, of misschien iets eerder, beval ik voor de tweede keer.
Iedere keer, denk ik op sombere momenten, kom ik een stukje verder. Mijn buik groeit als een tierelier omdat mijn hele lichaam lijkt te denken, yes, daar gaan we weer, opblazen die skippybal en kom, als we dan toch bezig zijn, neem dan die borsten ook gelijk maar mee, yolo.
Als ik naar beneden kijk word ik me bewust van al dat welkome leven, al die energie, maar ook: dat enorme verschil met de vorige keer. Bij iedere beweging die deze baby maakt, en dat zijn er heel wat, voel ik de afwezigheid van die van haar, het negatief van Lila’s voetafdruk. Haar heb ik nooit voelen schoppen want dat kon ze niet – ze was vanaf hoog in haar rugwervels verlamd.
Deze baby, lijkt het soms, schopt ook voor haar. Je zit nog in de buik en je bent je zusje al voorbij. Je lijkt er gewoon zin in te hebben, dat hele leven, het grote alles. Dat is heel positief.

Wereldreumadag gebruik ik om mensen eraan te herinneren dat ik dat ook ben, iemand met een chronische ziekte; dat er, naast alle grapjes en kattenplaatjes, altijd een lichaam is dat ik voel en dat dat soms heel moeilijk is. Nu deel ik dingen over mijn verdriet, dat op sommige dagen net zo fysiek is als die chronische ziekte, en net zo goed naast al het andere bestaat. En ik deel over die nieuwe zwangerschap, die al niet meer zo nieuw is, om mezelf eraan te herinneren dat dit mooi is. Daar kan ik zelf niet altijd bij, dus gebruik ik andermans blijdschap en enthousiasme.

‘Weet je al wat het wordt?’
Ja, vooralsnog een heel gezonde baby.

Dit bericht is geplaatst in Tekst. Bookmark de permalink.

Een reactie op Pregnancy and Infant Loss Remembrance Day

  1. Carry schreef:

    We zaten samen op een bankje in een naargeestig stukje Amsterdam. We konden je trouwjurk ophalen maar moesten nog even wachten . De retouches zou ik zelf doen. Ik werd die ochtend wakker en voelde dat je mij ging vertellen dat je zwanger was en dat deed je. Dat moment met die vlinder maakte ons beiden kwetsbaar maar ook gelukkig. Het was goed, het mocht….Lila was er

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *